Déplacement optique D, 1969

De Argentijnse kunstenares Martha Boto is vooral bekend om haar innovatieve kinetische en optische kunst. Ze studeerde kunst aan de Nationale Academie voor Schone Kunsten in Buenos-Aires en was één van de oprichters van de non-figuratieve Argentijnse kunstenaar Groep. Ze was de eerste kunstenaar in haar land ooit in de kinetische kunst. Martha Boto begon eerst bewegende kunstwerken in de vorm van zwevende mobiele telefoons gemaakt met plexiglas te maken. Haar werk heeft op dit gebied een grote rol gespeeld bij de ontwikkeling van kinetische en optische kunst. Ze ging verder met het onderzoeken van de kwaliteiten van de verschillende reflectieve en licht absorberende materialen, inclusief dat van roestvrij staal en aluminium, die ze gebruikt om werken te maken die beweging, oplichten, verkleuren en vervormen qua licht. Boto verhuisde in 1959 met haar partner, de kunstenaar Gregorio Verdanega, naar Parijs. Haar werk maakte deel uit van een internationale tentoonstelling van Constructieve Abstracte kunst. Ze bleef beweging brengen in haar kunst en in 1964 creëerde Martha Boto de allereerste kinetische light-boxes door het gebruik van elektrische mechanismen om licht op bewegende oppervlakken te projecteren. Licht speelt een steeds grotere rol in haar kunst, door het transformeren van objecten door middel van reflecties van meerdere spiegels en glanzende metalen oppervlakken geplaatst onder verschillende hoeken. Haar stukken zijn op verschillende grote tentoonstellingen in Frankrijk en Argentinië tentoongesteld. Twee jaar na haar dood in Parijs werd er een retrospectieve show in Houston gewijd aan het werk van Martha Boto en haar partner