Seated Couple, ca 1985

Livia Canestraro (Rome, 1936) is een Belgische beeldhouwster en schilder die haar oeuvre ontwikkelde binnen de naoorlogse Europese traditie van de figuratieve beeldhouwkunst. Haar werk wordt gekenmerkt door een sterke verankering in de publieke ruimte, waar zij sculptuur niet als een autonoom object beschouwt, maar als een integraal onderdeel van de stedelijke en architecturale omgeving.
Gedurende haar carrière werkte zij vaak samen met haar echtgenoot Stefaan Depuydt. Deze samenwerking resulteerde in een gedeelde artistieke praktijk waarin individuele auteurschap minder centraal staat en het werk eerder voortkomt uit een gezamenlijke visie. Hun sculpturen zijn ontworpen in dialoog met hun omgeving en krijgen betekenis door hun plaatsing in het dagelijkse leven van de toeschouwer.
Een belangrijk deel van haar werk bevindt zich in Brugge, waar zij bijdroeg aan de visuele identiteit van de stad via diverse publieke opdrachten. Werken zoals De Verliefden tonen haar vermogen om menselijke relaties en emoties te vertalen in heldere, gestileerde vormen. Deze sculpturen nodigen uit tot interactie en contemplatie en maken deel uit van het stedelijk weefsel.
Stilistisch sluit haar oeuvre aan bij een laatmodern figuratief idioom. Hoewel haar vormen vereenvoudigd zijn, blijven ze herkenbaar en menselijk, met aandacht voor proportie, houding en onderlinge verhoudingen. Deze benadering plaatst haar in een traditie van Europese beeldhouwers die het menselijk lichaam centraal houden, terwijl ze inspelen op hedendaagse contexten.
Naast vrijstaande sculpturen realiseerde zij ook werken die geïntegreerd zijn in architectuur, zoals gevelbeelden en herdenkingsmonumenten. Deze projecten tonen haar vermogen om kunst en ruimte op een evenwichtige manier te verbinden, waarbij esthetiek en functionaliteit samenkomen.
Hoewel haar werk minder prominent aanwezig is in het internationale discours, getuigt haar oeuvre van een consistente en doordachte visie op de rol van kunst in de publieke ruimte. Haar sculpturen blijven relevant door hun toegankelijkheid, hun menselijke karakter en hun duurzame aanwezigheid in het stadsbeeld.